همه درختان سرزمین من
ازبین بردن بعضی نباتات که جنبه تقدس دارند، ممنوع است . مثلا" براساس آن چه درتصورات عامه نقش بسته است ، نباید پوست هندوانه راسوزاندزیرا کلمه " یاعلی "درآن نقش شده است . همین طور روی هردانه برنج کلمه " قل هوالله " نوشته شده است و ازاین رونبایدآن را لگدمال کرد. اگردانه برنجی به روی زمین بیفتد،باید آن را محترمانه برداشت وبه آب جاری انداخت ( ویا به باغی انداخت تا پرندگان بخورند.)
گندم بیش ازبرنج مصرف می شودواساس خوراک مردم را تشکیل می دهدوبه همان دلیل لگدمال کردن گندم گناه است ونان که فرآورده گندم است یک برکت خدائی به شمارمی رود. اگرتکه نانی به زمین بیفتد بایدآن را برداشت وبوسیدوبه شکاف دیوارگذاشت وگرنه قحطی وگرسنگی پیش خواهد آمد.
مقدس بودن گندم سبب می شودکه بدان سوگند یاد کنندمثلا" << سو گندبه این دانه های گندم که نشمرده ام !>> همین طوراگرکسی بخواهدخودراازتهمتی مبراکند،یک تکه نان بر می دارد و آن را می اندازد و می گوید << به این برکت خدا قسم !>> نان را هرگز نباید با کارد برید بهتراست که آن را با دست تکه تکه کنید. اما اگرکسی لبه های نان سنگک را باخشونت ببرد، این لبه ها درروز رستاخیز مبدل به مارخواهند شد وبه گردن این شخص گناه کارخواهند پیچید.
مواظبت درخت عمرصاحبش را طولانی می کند. ازاین رو نباید به پای درختی ادرارکرد ویا بدان سنگ انداخت . به طوراولی ، اگر کسی درختی را ببرد ویا آن را ریشه کن سازد عمرخودش کوتاه خواهد شد . به طورکلی ، بریدن درخت میوه بدیمن است واگر کسی این کاررا بکند ،یکی ازاعضاء خانواده وی درهمان سال خواهد مرد( همین طوراست درمورد درخت توت وکاج که بریدن و یا کندن آن ها بدیمن است ). به همین سبب اگر درختی دیگربارندهد نیرنگی درباره آن به کارمی برند وآن اینکه دونفربا بیل وتبرمی آیندبه پای درخت ویکی ازآن دوخودرا خشمگین وانمودمی کند ومی گوید: <<چون میوه نمی دهد باید آن را بیفکنیم >>ویک ضربت به پای درخت فرود می آورد، امادیگری دست اورا می گیردومی گوید: <<این دفعه اورا ببخش اگر سال دیگر میوه نیاورد قطع کن .>> آن گاه هرکس درنظرخود پافشاری می کند وسرانجام درخت ازبریده شدن معاف می شود. می گویندسال دیگر چنین درختی میوه خواهد داد.
به ویژه کندن درخت مهرگیا خطرناک است . فرهنگ نویسان ایرانی ( فرهنگ جهانگیری ، برهان قاطع ) ، می نویسند که این گیاه شبیه انسان است وسرپایین نمو می کند. نروماده ازگردن هم دیگرگرفته وپاها را درهم فرو برده اند. می گویندهرکسی این گیاه را بکندچندروز بعد خواهد مرد. پس دراین مورد نیز نیرنگی به کارمی برند: برای سهولت کندن ، خاک اطراف گیاه را می کنندو نخی بدان می بندندوسردیگر نخ را به پهلوی سگی می بندندوشکاری را جلومی اندازند سگ به سوی شکارمی دود ودرنتیجه مهرگیا کنده می شود(وبه همین سبب نام دیگر این گیاه سگ کن است ). چند روز بعد سگ می میرد.
می گوینداگرزن نازائی ازاین گیاه بخورد پسریا دخترخواهد زائید،برحسب این که قسمت نرینه گیاه را بخورد یا قسمت مادینه را.
به عقیده عوام ، بعضی ازدرختان گاهی خودبه خودازبین می روند:<< کنارآرامگاه حافظ درشیراز سروی وجودداشت ، نگهبان آرامگاه به من گفت که آن درخت چند سال پیش آتش گرفته واین یک اعتقاد عادی ایرانیان است که سرو ودرختان دیگروفتی که خیلی پیر شدندخودبه خود آتش می گیرند ازبین می روند.
( بی نینگ ، ج۱، ص ۲۱۸).
بالاخره بعضی اززمین ها به علت این که نفرین زده می شوند و یا خونی درآن ریخته می شودکم وبیش عقیم وبایر می شوند، به همین سبب کشت نیشکرکه سابقا" دراهوازخیلی رایج بودمتروک شد.
(بود، ج ۲ ،ص ۱۵۴).
ازسوی دیگر ، استوارت نقل می کندکه درزوزن ( نزدیک خاف) محلی است به نام باغ سرخ پوستان . آن جا می گوینداززمانی که مردم آن جا به فرمان چنگیزبه یک جا گردآمدندوقتل عام شدند، دیگرگیاهی درآن جا نمی روید.
اما در نزديكي منجيل روستايي بنام هرزويل وجود دارد كه درخت سروي در آن قرار دارد كه ۳۰۰۰ سال عمر دارد و در حدود ۱۰۰۰ سال پيش حكيم ناصر خسرو به سال ۴۳۷ هجري قمري از آن ديدن كرده و اين درخت يكي از مناظر زيبا و چشم انداز هاي طبيعي منطقه است . ارتفاع اين درخت حدود ۳۰ متر است .